مــــــن همینـــــم...

نه چشمـــــان آبــــــی دارم...

نه کفشهــــــای پاشنه بلند...

همیشـــه کتـــــــــانی میپوشـــــم؛عشــــــــوه ریختن را خوب یــــــادم نداده اند...

وقتــــــی از کنــــــــــارم رد میشـــــــوی؛بوی ادکلنـــــم مســـتت نمی کند...

نگـــــران پاک شــدن رژ لــــب و ریملـــــــم نیستــــــــــم؛لاک ناخـــــــون هایم از هزار متــــــری داد نمیزند...

گاهی از فرط غصـــــه بلند داد میزنــــــم...

خدایــــــــم را با تمام دنیــــــــــا عوض نمی کنـــــــــم...

بلد نیســـــــــت تا صبح پچ پچکنـــــــــم...

من اگر بگویــــــــــــم دوستـــــــت دارم..

دوســــــــت داشتنــــــــــم حد و مرزی نـــدارد

من خالصــــــــــانه همینــــــــــــــم